Spiegel

Dat ik hem minder haat
dan nodig heb, het ergste nog
van al.

Tenzij
de angst mezelf te zien
door zijn volmaakt
ovale oog,
dat zo verdomd berekenend
mijn lijnen drenkt
in brekend licht,
en bijtelt waar teveel is
net zoals het aftrekt van
te kort.

Hij kraakt me hij
verkracht me ik veracht hem en ik
lieg,

want hij zegt waarheid

enkel ik
zie wat ik ben maar
vind me minder.


© Tamara (tekst) en Jonna (foto)