Ze schaatst

Ze zwaait zichzelf uit.
Een rok kan veel meer dan verbergen.
Een roos is zij en bloeiend staat zij
Bij zichzelf niet eenmaal stil.

Ijs danst zachter dan je denkt
Geen oog slaat zij neer naar het donker beneden
waar vissen zich weemoedig in slaap zullen weven
in de ijskoude doos van hun bad

Geen blik richt zij op naar het donker daarboven
waar sterren beloven wat slechts goden geloven
en niemand hier snapt.

Maar zij waait als een fee uit haar sprookje
Richting burcht en paleis en zij droomt zich naar boven
Waar een bed op haar wacht.
Vol aardbeien spreien vol lakens van room
En een bad waar champagne heel gretig in stroomt.

Met het mes aan haar tenen schrijft zij ragfijn
En teder haar zwijgende rede.
Haar bewogen verhaal aan de nacht.


© Tamara (foto) en Molady (tekst)